Hidamari Sketch

طرح هیدماری خلاقیت و طبیعت احمقانه خود را به خوبی تجسم و متعادل می کند، و من معتقدم این سریال واقعا لذت بخش و آرامش بخش از زندگی است. انیمیشن، در حالی که بودجه کمی را احساس می کند، خوب کار می کند، اما می تواند بهتر باشد. به نظر من سبک هنری بسیار جذاب است. Verrrrrrry 2000s moe cute با چشمانی درشت و طرح های ساده که شخصیت دختران را به خوبی بیان می کند. من عاشق این هستم که این انیمه کاری را انجام می دهد که کاراکترها را گسترده و شیبی می کند، اما ضریب WIDE را به 100% کاهش می دهد! خیلی احمقانه است، و به نظر من xD خنده دار و دوست داشتنی است. Hidamari Sketch به عنوان نمایشی که در مدرسه anart تنظیم می شود، به طور مداوم دارای انبوهی از کارگردانی های الهام گرفته شده و بی نظیر است که استودیو شفت به آن معروف است. این نمایش از الگوهای انتزاعی رنگارنگ، رنگ ثابت به عنوان پس‌زمینه و همچنین تقلید از نقاط بن‌دی، آن الگوهای خال‌خالی در کتاب‌های مصور، به‌عنوان پس‌زمینه استفاده می‌کند. بیشتر کارگردانی نمایش بسیار هنری و عجیب است، به خصوص در سکانس های رویایی که گهگاه اتفاق می افتد. بسیاری از حرکات غیرمتعارف دوربین و کادربندی بخشی از چیزی است که فکر می کنم Hidamari Sketch را بسیار منحصر به فرد می کند. استفاده مداوم از عکس‌های واقعی از اشیاء به‌جای نقاشی سنتی‌تر، به فضای کمی عجیب و هنری می‌افزاید که فکر می‌کنم این جهت به سمت آن می‌رود. تقریباً شبیه یک کلاژ! از طرف دیگر، Hidamari Sketch یک انیمه احمقانه و مملو از گیج‌های احمقانه و طنز است که به شدت بر تعاملات شخصیت‌ها تمرکز دارد. این یک تکه استاندارد از حماقت زندگی است، و من عاشق آن چیزی هستم، اگرچه در قسمت جلوی کاراکترها نوآوری زیادی ندارد. با این حال، همه شخصیت‌ها، اگر نه کمی تحسین برانگیز، دوست‌داشتنی هستند و تماشای تعاملات آن‌ها سرگرم‌کننده است! بیشتر طنز مبتنی بر بازی با کلمات ژاپنی و جناس است، که برخی از آنها را دریافت کردم و برخی دیگر را کاملاً متوجه نشدم. ممکن است برای کسانی که بازی و فرهنگ ژاپنی را به خوبی نمی دانند کمی گیج کننده باشد. در خاتمه، Hidamari Sketch یک انیمه زیبا و پرطرفدار است و در عین حال هنوز هم بسیار سرگرم کننده و جذاب است که ارزش زیادی دارد! از آنجایی که یک انیمه کمدی ساده از زندگی در مورد دختران بامزه احمق بودن و انجام کارهای عجیب و غریب مدرسه و کلاس هنری است، هیچ طرح کلی واقعی وجود ندارد، و این اشکالی ندارد. اگر در حال تماشای این انیمه هستید، فقط برای برخی حالات خوب و شوخی‌های احمقانه که تماشای آنها دائماً لذت بخش است، اینجا هستید! اگر انیمه slice of life مورد علاقه شماست، فکر می‌کنم از این نمایش سود زیادی خواهید برد و حتی خارج از آن، کارگردانی چشمگیر را دلیل کافی برای تماشا می‌دانم.

اگر بخواهم یک راه را برای توصیف این انیمه انتخاب کنم، این است که این انیمه در شما رشد می کند. این نشان می دهد که چگونه من واقعاً پس از اتمام اولین طرح هیداماری اهمیت زیادی به طرح هیداماری نداشتم، اما به دلایلی که هنوز در تلاش برای بیان آن هستم، حتی پس از اتمام تمام قسمت ها، همچنان در ذهنم می چرخید، حالتی که تا به حال در مغز من باقی مانده است، حدود 2 سال پس از اولین تماشا، جایی که اکنون به راحتی آن را در 5 مورد برتر خود قرار می دهم. شخصیت ها؛ من یونو و میاکو را مخصوصاً به هم مرتبط می‌دانم (البته به دلایل مختلف)، و بخصوص شیمی مغناطیسی بین این دو بسیار جذاب است. این همچنین می‌تواند جزء صوتی باشد – بسیاری از آهنگ‌هایی که بدون دردسر در پس‌زمینه شناور می‌شوند، هر بار که آنها را می‌شنوم، پایم را روی پایم می‌زنم، و VAهای عالی دائماً فقط بر شخصیت‌ها تأکید می‌کنند. اما چیزی که به نظر من در مورد این نمایش بسیار تاثیرگذار و واقعا نوآورانه است، بصری است. علیرغم اینکه بدیهی است بودجه انیمیشن بالایی نداشتند، کارگران با استعداد در SHAFT توانستند تصاویر بسیار چشمگیر و نمادینی خلق کنند. باز هم، علیرغم اینکه اکثراً شامل نماهای ثابت و سایر تکنیک‌های انیمیشن ساده‌ای است که احتمالاً می‌توانم آن‌ها را در پاورپوینت بازآفرینی کنم، تقریباً تمام نمادها و جلوه‌های بصری در این انیمه فوراً به‌عنوان متمایز شناخته می‌شوند و آن را از نظر بصری همیشه سرگرم‌کننده می‌سازند. من حتی می‌توانم استدلال کنم که این فصل اول HSketch، بیشتر از فصل‌های دیگر یا حتی بقیه رپرتوارهای بصری عالی SHAFT، بهترین مثال برای این است که چرا یک انیمیشن برای جذابیت بصری نیازی به داشتن انیمیشن با کیفیت ندارد. در واقع، فکر می‌کنم این فصل برای بسیاری از نمایش‌های پرتولید مانند Demon Slayer که با تمام برش‌های انیمیشن «سیال» و با بودجه‌ی قابل‌توجهی که دارند، به دلیل فقدان دید خلاقانه از نظر بصری احساس کهنه و کسل‌کننده می‌کنند، فویل خوبی است. جهت. همانطور که موضوع هنری HSketch نشان می دهد، نگاه کردن به رسانه هنری انیمیشن صرفاً به دنبال ایجاد حرکتی که تا حد امکان روان و واقع گرایانه باشد، تقلیل دهنده است. آنچه واقعاً مهم است این است که آیا سازندگان می‌توانند با انیمیشن خود چشم‌اندازی قانع‌کننده ایجاد کنند یا نه - اگر این تصویر وجود داشته باشد، مانند HSketch، بدون نیاز به انیمیشن گسترده جالب خواهد بود، و اگر وجود نداشته باشد، هیچ مقدار بیش‌ازحد وجود ندارد. انیمیشن دقیق قادر به ذخیره آن خواهد بود. این بررسی قطعا بی جهت طولانی خواهد بود. با این حال، من این کار را نه تنها برای کمک به دیگران برای درک اینکه واقعاً تصاویر این نمایش عالی و مبتکرانه است و برای عقب نشینی از درک رایج از آنچه که یک انیمه را زیبا می‌کند، انجام می‌دهم، بلکه سعی می‌کنم خودم دلیل آن را بفهمم. آیا به نظر من فرنچایز بسیار دوست داشتنی است. بهترین روشی که می توانم روشی را که این سریال از نظر بصری برایم جذاب است توصیف کنم این است که بگویم این ریتم مداوم دارد که دائماً کادربندی نماها، زمان برش ها و قرار دادن جلوه های صوتی را هدایت می کند. از طریق انرژی ثابتی که توسط جابجایی بین تمام عکس‌هایی که استفاده می‌کند، نمایش گرم و زنده است، علیرغم اینکه انیمیشن سنتی زیادی ندارد. مطمئناً، تک تک فریم‌های ثابت در این نمایش از منظر رنگی و گرافیکی بی‌عیب و نقص طراحی شده‌اند، اما کارگردانان به نوعی می‌دانند که چگونه در زمان‌های مناسب بین این قاب‌های متنوع و جالب جابه‌جا شوند که با وجود این همیشه توجه شما را جلب می‌کند. پیش پا افتاده بودن موضوع موضوع همه اینها حتی بدون اشاره به طراحی صدای بی عیب و نقص و استفاده بی نقص از جلوه های صوتی است - آنها همیشه برای تمجید از انتقال شات و ایجاد حسی که گویی صحنه ها بدون دردسر از نما به نما و از هر صحنه ای به صحنه دیگر جریان دارند، در نظر گرفته شده است. آن‌ها همچنین به دلیل زمان‌بندی عالی‌شان، جلوه‌های کمدی و ضربه‌ای به جوک‌ها اضافه می‌کنند. آخرین چیزی که در رابطه با بصری و صدا می خواهم به آن اشاره کنم، استفاده از نمادهای خاص و جلوه های صوتی است که به بسیاری از لحظات احساس آشنایی و تقارن می بخشد. نمایش اغلب به این برش های بسیار کاهش یافته و مینیمالیستی که در بین نماهای بصری سنتی تر قرار می گیرد، تغییر می کند تا تنوع بصری بیافزاید، و شخصیت ها معمولاً با نماد خاصی نشان داده می شوند که بیننده به سرعت یاد می گیرد که با آن شخصیت ارتباط برقرار کند. این نه تنها یک تکنیک واقعا جالب است که کارنامه بصری را متنوع تر می کند، بلکه باعث می شود هر یک از طراحی های شخصیت ها وقتی نمادی وجود دارد که بتوان با آنها مرتبط کرد، بسیار نمادین تر و به یاد ماندنی تر به نظر برسد. در بیشتر نمایش‌های دیگر، گیره‌های موی یونو بخش کاملاً غیرقابل توجهی از طراحی او خواهد بود، اما طراحی بصری در این نمایش آنقدر قوی است که توانسته است این ویژگی پیش پاافتاده را به بخشی از شخصیت او تبدیل کند که فوراً قابل تشخیص است. گیج دویدن عالی (مانند زمانی که شخصیت های دیگر کلیپ ها را قرار می دهند). به نظر من بازیگران اصلی این نمایش دارای برخی از نمادین ترین طراحی های شخصیتی هستند که تا کنون ساخته شده اند و بسیاری از ماهیت نمادین آنها مدیون نمادشناسی قوی است. کادربندی نماها در اتاق شخصیت ها از تکنیک مشابهی استفاده می کند، که در آن مجموعه کوچکی از زوایای خاص و ثابت عمداً برای هر اتاق جداگانه استفاده می شود - به این ترتیب، بیننده در واقع می تواند به طور ناخودآگاه متوجه شود که یک صحنه در کدام اتاق در حال وقوع است. فقط با تشخیص زاویه ای که نشان داده می شود. جلوه‌های صوتی نیز همین کار را انجام می‌دهند، زیرا بیننده شروع به پیوند دادن جلوه‌های صوتی خاص با اقدامات خاص به دلیل نحوه استفاده از آنها می‌کند. شنیدن نواختن آن چهچه های کوچولو آشنا وقتی که مثلاً نمایش به سرعت یکسری از غذاهایی که هیرو درست کرده یا چیزهای دیگر را نشان می دهد، نه تنها مثل یک احمق پوزخند می زند، بلکه هر بار که میاکو از همان جلوه صدای گلف استفاده می کند. کلافه شدن در سر باعث می شود هر بار از خنده منفجر شوم. این تکرار مناظر و صداهای آشنا حتی ممکن است توسط تماشاگرانی که برای اولین بار حضور دارند متوجه نشوند، اما من فکر می‌کنم که در ایجاد محیط و احساس آشنایی شخصیت‌ها بسیار موثر است که برای احساس کلی نمایش بسیار مهم است. تمام هدف این ژانر این است که بیننده احساس کند در جمع دوستان قدیمی راحت است و با افزودن همه این تکه‌های مکرر و خاص از منظره و صدا، احساس می‌کند که در نوعی راز "در" هستید. زبانی که نمایش استفاده می کند. فقط یک نوع ارتباط بسیار خاص، منحصر به فرد و فوراً قابل تشخیص وجود دارد که این نمایش از طریق جلوه های بصری و صدا از آن استفاده می کند که در اکثریت قریب به اتفاق نمایش های دیگری که من دیده ام وجود ندارد و باعث می شود HSketch در بین معاصران خود به عنوان منحصر به فرد و منحصر به فرد متمایز شود. پر از شخصیت انتخاب عالی دیگری که توسط دو فصل اول انجام شد، انتخاب پخش اپیزودها در قالب ناهمزمان است. اپیزودها بین فصل‌های سال با کمی دقت به زمان‌بندی به عقب و جلو می‌روند و فصل اول مانگا در واقع حتی تا فصل دوم اقتباس نشده است. این انیمه اقتباسی هرگز حتی برای معرفی شخصیت‌هایش وقت نمی‌گذارد و در عوض شما را وارد یک روز تصادفی از زندگی آنها در وسط زمستان می‌کند. بدیهی است که بسیاری این انتخاب را خودسرانه و آزاردهنده می دانند، اما من فکر می کنم در واقع نابغه است. تمام هدف این نمایش، همانطور که من به آن نگاه می‌کنم، این است که به بیننده اجازه می‌دهد در ریتم هیپنوتیزمی ارائه کاملاً آرام شود و از همراهی این شخصیت‌های کاملاً دوست‌داشتنی در زمینه فضای آرام آن در آپارتمان‌های هیداماری لذت ببرد. این دیدگاه، نظم واقعی که رویدادها یا حتی زمان اتفاق می‌افتد اهمیت کمی دارد. ساختار ناهمزمان کمک می کند تا تاکید بر چیزهای خاصی که اتفاق می افتد حذف شود و این موضوع را تقویت می کند که نمایش در مورد این است که شخصیت ها و محیط چقدر احساس آرامش می کنند. از این نظر، من واقعاً احساس می‌کنم که HSketch نهایی‌ترین نمایش Slice of Life است، زیرا کاملاً بر روی عکس‌برداری از این عکس‌های کوچک و کاملاً حاوی یک روز زندگی در آپارتمان‌های Hidamari تمرکز دارد و بر ارائه تا حد امکان گرم و جذاب تمرکز دارد. متاسفانه، به نظر می رسد که موفقیت فصل 1 و 2 ممکن است سقوط سریال باشد. با فصل 3 و 4 افزایش قابل توجهی در بودجه انیمیشن و سبک بصری به وجود آمد - این فصل‌ها حس جذاب «مه‌آلود» و تقریباً رویایی دو فصل اول را از دست می‌دهند و آن را با حس تندتری جایگزین می‌کنند و تیم کارگردانی که پشت این فصل‌ها قرار دارند. کاملا متفاوت از دو مورد اول است. علاوه بر این، فرمت ناهمزمان فوق الذکر در این دو فصل برای یک پیشروی کاملاً خطی از زمان کنار گذاشته شده است، که فقط باعث می شود احساس جذابیت کمتری داشته باشد. اگرچه فصل‌های 3 و 4 به هیچ وجه بد نیستند، من فکر می‌کنم که اکثر جذابیت‌های بصری خاص دو فصل اول را ندارند و عموماً پایین‌تر هستند - باز هم، من فکر می‌کنم که نیروهای خلاق پشت دو فصل اول بسیار مؤثر بودند که چرا آنها احساس عجیب و غریب می‌کردند. دوست داشتنی است، اما آن کارکنان در دو فصل گذشته غایب بودند که به نوعی این موضوع را از بین می برد. همچنین، اینطور نیست که من حتی نوری یا نازونا را دوست نداشته باشم، اما شیمی بین چهار اصلی آنقدر عالی بود که فکر می‌کنم اضافه کردن شخصیت‌ها به آن و حفظ کامل آن‌ها غیرممکن است. باز هم، من واقعا نمی توانم به اندازه کافی تاکید کنم که تمام تعاملات شخصیت ها و طراحی صدا چقدر عالی است، اما تمرکز اصلی این بررسی بر روی طراحی بصری است، و اگر فقط آن را تماشا کنید، می توانید قدرت تمام این جنبه ها را تجربه کنید. دو فصل اول طرح هیداماری، به خصوص فصل اول، به نظر من یک مطالعه موردی کلاسیک است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان از طراحی رنگی قوی، کادربندی جالب و نمادشناسی منحصربه‌فرد برای خلق تصاویری جذاب حتی در غیاب انیمیشن‌های سنتی استفاده کرد. با توجه به همه اینها، دیدن این که HSketch در مقایسه با همتایان خود به حاشیه رفته است، هم گیج کننده و هم غم انگیز است. اکثر کاربران اینترنت احتمالاً می‌دانند K-On، Nichijou یا Azumanga چیست یا حداقل چند الگوی رفتاری حاوی شخصیت‌های آنها را دیده‌اند، اما من به معنای واقعی کلمه هرگز یک میم HSketch را در طبیعت ندیده‌ام. فقط فکر می‌کنم HSketch باید امروز هم مانند زمانی که بیش از 15 سال پیش برای اولین بار پخش شد، مرتبط و مبتکرانه در نظر گرفته شود، زیرا گواه این است که برنامه‌های هوشمندانه و عمدی با تمرکز بر شخصیت‌ها و محیط‌ها را می‌توان ارزان ساخت و خواهد داشت. کیفیت و ماندگاری بی‌نهایت بالاتر از جشنواره‌های CGI بیش از حد تولید شده با بودجه‌های هنگفت.