Gokinjo Monogatari

اولین نمایش من نانا بود و در آن زمان برای من یک شاهکار بود. سپس پارادایس کیس را تماشا کردم و زیبا بود هرچند کوتاه. این نمایش خاص نیز واقعا لذت بخش است. چیزهایی که من در مورد "گوکینجو مونوگاتری" خیلی دوست داشتم: 1) فضایی آرام با شوخی های خوب و نگرش مثبت. شخصیت ها به شکلی واقع گرایانه با یکدیگر تعامل دارند و مونولوگ آنها خسته کننده نیست. شوخی بین دوستان همیشه خنده دار است و من خودم را در حال خندیدن زیاد دیدم. 2) لباس. من می توانم ببینم که لباس ها منحصر به فرد هستند و از مد دهه 90 الهام گرفته شده اند. من دوست داشتم به تمام لباس های مختلف نگاه کنم. 3) احساسات شخصیتی که از طریق حالات مختلف چهره به تصویر کشیده می شوند. موارد مورد علاقه من احتمالا مال یوسوکه هستند. 4) موسیقی متن در صحنه های عاشقانه پخش می شود. بسیار زیبا. حالا به جنبه های منفی: 1) پیشرفت ماریکو و رابطه او با یوسوکه. داستان‌های ریسا و پی‌چان به قدری از بین رفتند، اما این دو به قدری زمان زیادی را به نمایش گذاشتند که احساس می‌کنم می‌توانستند نمایش جداگانه‌ای درباره‌شان داشته باشند. 10 قدم به جلو 10 قدم دیگر به عقب. احتمالاً باید بعد از آن مانگا را بخوانم تا ببینم برای آنها چگونه تمام شد. 2) فلاش بک. از آنجایی که من این نمایش را تماشای فلش بک هایی که به معنای واقعی کلمه 10 دقیقه دیده بودم، هیجان انگیز نبود. تعداد آنها بسیار زیاد است. و این احتمالاً در مورد جنبه های منفی است. احساس می‌کنم بر اساس احساسات مثبتی که تجربه کردم، این نمایش را به یکی از برنامه‌های مورد علاقه‌ام اضافه می‌کنم. 8/10.

این انیمه همه چیز را درست انجام می دهد، می توان آن را به عنوان "روابط بین فردی چقدر دشوار است"، "چرا نمی توانم به درستی احساسم را به خانواده و دوستانم نشان دهم؟" ترجمه کرد. "چرا من باید اینگونه باشم که هستم؟" «چیزی که الان در زندگی انتخاب می‌کنم، تمام زندگی‌ام را آزار می‌دهد؟»، «کارهایی که انجام می‌دهم، برای من است یا برای دیگران؟» و بسیاری سوالات دیگر من درک می کنم که بسیاری از کسانی که به سبک مدرن هنر انیمه عادت کرده اند ممکن است رویکرد هنری ارائه شده توسط Gokinjo Monogatari را جذاب ندانند، با این حال، مطمئنم اگر به آن فرصت دهید، نه تنها به آن عادت خواهید کرد، بلکه هنر را نیز در آغوش خواهید گرفت. سبک. و این داستان باید از طریق کاتالوگ عباراتی که این سبک طراحی برای شخصیت های خود به دست می آورد، بیان شود. شگفت انگیز است که چگونه حرکات جزئی در چهره شخصیت ها بیانگر این همه شخصیت و احساساتی است که آنها دارند. در مورد موسیقی، Gokinjo Monogatari دارای چنین OST مشخصی است، این یکی از آن OST هایی است که بی توجه نمی ماند و در حافظه شما حک می شود. شاید آهنگ آغازین آن برای خیلی ها گیج کننده باشد، اما کاملاً حال و هوای شخصیت اصلی خود را توصیف می کند و اگر سریال را دوست داشته باشید، تحت تأثیر صداهای آن قرار می گیرید و بنابراین احساسات قهرمان داستان را در افتتاحیه آن به اشتراک می گذارید. و بدون شک چیزی که این سریال را بیش از همه متمایز می کند داستان آن است. به نظر من، این بهترین Slice of life در مورد زندگی نوجوانی است که تا به حال دیده ام. همانطور که قبلاً گفتم با احساسات به شکلی نیرومند و در عین حال ظریف و واقع گرایانه برخورد می کند، با ابزارهای ارائه شده توسط سبک هنری آن کمک زیادی می کند تا مشخص شود هر شخصیت با تغییرات جزئی در چهره خود چه احساسی دارد. این انیمه به روشی خنده دار بسیاری از تم های نوجوان را لمس می کند اما در عین حال به راحتی می توان با آنها همذات پنداری کرد. بیش از هر چیز پیچیده بودن روابط بین فردی را نشان می دهد، بسیاری از مشکلات بین شخصیت ها فقط به دلیل ارتباط ضعیف است، بنابراین می بینیم که چگونه با حسادت، احساس حقارت، مشکلات شغلی و احساس شکست در زندگی، عشق نافرجام برخورد می کنند. تحقیر خود، احساس سوء تفاهم، تنهایی و بسیاری از ترس‌های شخصی که نمی‌توانم آن‌ها را با کلمات توضیح دهم، زیرا یک انیمه توضیحی نیست، بلکه بیشتر نمایشی است. و این یعنی اگر تا به حال نوجوان بودید، این انیمه شما را به یاد آن دوران و بی اندازه احساسات، نگرانی ها، خواسته ها و آرزوهایی می اندازد که در جوانی احساس می کنیم.